Blogia
La Torre de Hercules

Airiños, airiños aires.

Airiños, airiños aires - Rosalia de Castro.

Airiños, airiños aires,

airiños da miña terra;

airiños, airiños aires,

airiños, leváime a ela.

Sin ela vivir non podo,

non podo vivir contenta;

que adonde queira que vaia,

cróbeme unha sombra espesa..

Cróbeme unha espesa nube,

tal preñada de tormentas,

tal de soidás preñada,

que a miña vida envenena.

Leváime, léváime, airiños,

como unha folliña seca,

que seca tamén me puxo

a callentura que queima.

¡Ai!, si non me levás pronto,

airiños da miña terra;

si non me levás, airiños,

quisáis xa non me conesan,

que a frebe que de min come,

vaime consumindo lénta,

e no meu corazoncillo

tamén traidora se ceiba.

Fun noutro tempo encarnada

como a color de sireixa;

son hoxe descolorida

. como os cirios das igrexas,

cal si unha meiga chuchona

a miña sangre bebera.

Voume quedando muchiña

como unha rosa que inverna;

voume sin forzas quedando,

voume quedando morena,

cal unha mouriña moura,

filla de moura ralea.

Leváime, leváime, airiños,

leváime a donde me esperan

unha nai que por min chora,

un pai que sin min n’alenta,

un irmán por quen daría

a sangre das millas venas,

e un amoriño a quen alma

e vida lle prometera.

Si pronto non me levades,

¡ai!, morreréi de tristeza,

soia nunha terra estraña,

donde estraña me alomean,

donde todo canto miro

todo me dice: "¡Estranxeira!"

¡Ai, miña probe casiña!

¡Ai, miña vaca, bermella!

Años que balás nos montes,

pombas que arrulás nas eiras,

mozos que atruxás bailando,

redobre das castañetas,

xas-co-ras-chás das cunchiñas,

xurre-xurre das pandeiras,

tambor do tamborileiro,

gaitiña, gaita gallega,

xa non me alegrás dicindo:

"¡Muiñeira, muiñeira!"

¡Ai, quén fora paxariño

de leves alas lixeiras!

¡Ai, con qué prisa voara,

toliña de tan contenta,

para cantar a alborada

nos campos da miña terra!

Agora mesmo partira,

partira como unha frecha,

sin medo ás sombras da noite,

sin medo da noite negra;

e que chovera ou ventara,

e que ventara ou chovera,

voaría e voaría

hastra que alcansase a vela.

Pero non son paxariño

e iréi monendo de pena,

xa en lágrimas convertida,

xa en sospiriños desfeita.

Doces galleguiños aires,

quitadoiriños de penas,

encantadores das auguas,

amantes das arboredas,

música das verdes canas

do millo das nosas veigas,

alegres compañeiriños,

run-run de tódalas festas,

leváime nas vosas alas

como unha folliña seca.

Non permitás que aquí morra,

airiños da miña terra,

que aínda penso que de morta

hei de sospirar por ela.

Aínda penso, airiños aires,

que dimpóis que morta sea,

e aló polo camposanto

donde enterrada me teñan,

pasés na calada noite

runxindo antre a folla seca,

ou murmuxando medrosos

antre as brancas calaveras;

inda dimpóis de mortiña,

airiños da miña terra,

heivos de berrar: “¡Airiños,

airiños, leváime a ela!"

El poema ha sido tomado de aqui.

¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres.

1 comentario

marie -

considero que ao igual que o resto de poemas de rosalia de castro, o de airiños airiños aires tamén é único. non teño palabras para describilo. transmite moitas cousas, sentimentos que ningué podería expresar mellor. é máxico, rosalía é única
¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres
¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres