Blogia

La Torre de Hercules

17 de Mayo 6.

Contos de raposos e empanadas que me contaba a miña bisaboa. Contos que osa escritores de hoxe non consideran dultos nin galegos. Eche a sua opinion. A mi dademe un conto con cen raposos e mil empanadas.

17 de Mayo 5.

Miña Terra Galega - Siniestro Total

A una isla del Caribe he tenido que emigrar
y trabajar de camarero lejos de mi hogar
me invade la morriña el dolor de Breogán
cuando suena la muiñeira el llanto empieza a brotar

Miña terra galega
donde el cielo es siempre gris
miña terra galega
es duro estar lejos de ti

Donde se quejan los pinos y se escuchan alalás
donde la lluvia es arte y Dios se echó a descansar
las zanfoñas de Ortigueira los kafkianos del Jaján
la Liga Armada Galega y el pazo de Meirás

Miña terra galega
donde el cielo es siempre gris
miña terra galega
es duro estar lejos de ti

Miña terra galega

17 de Mayo 4.

Los dos mejores cuentos de Castelao segun mi personal opinion:

O "RIFANTE" - Castelao

0 "Rifante" era un mariñeiro que ganaba pesos que na súa bulsa gardábanse talmente como auga nunha pene¡ra. En terra o Rifante non tiña caletre ningún; en canto ponía pé no seu barco, trocábase nun sabio. Tiña moitos fillos e moitos netos e todos a gastar a barullo porque o mar daba para todo.

Ninguén lle negou o creto de bo patrón e de bo cristiano que tiña; mais ás veces parecía ter tratos co demo. Habían de larga-lo aparello outros mariñeiros e non habían de coller ren; chegaba o "Rifante" e collía unha fartura de peixe.

0 "Rifante" era farturento de seu. Estando a pique de morrer afogado ofreceuse a Nosa Señora e regaloulle un manto de seis mil reás, ademais da misa cantada, música, foguetes, traxes novos e comida a fartar.

0 "Rifante" tiña fe na súa fada. Unha vez enfermouse e fixo de patrón o fillo máis vello. En canto volveu do mar, o fillo achegouse ó leito do pai e tatexando de medo contoulle que o aparello quedara trabado nunhas pedras. 0 "Rifante" dixo simplesmente: "Non teñas medo, Ramón; o mar levouno, o mar dará para outro". E despois calou e virouse cara á parede.

¡Que confianza tiña o "Rifante" no mar!

Pero tanta fartura minguou de súpeto e a fame foi entrando en tódolos fogares. Tal aconteceu cando as traíñas mataron o xeito.

0 "Rifante" apareceu un día diante do rneu pai, amigo seu dende nenos e ademais conselleiro.

-¿Sabes unha cousa? -dixo-. Hai fame, ¡fame!, na casa do "Rifante". Ti xa sabes que nunca pedín nada a ninguén; mais agora veño petar na túa porta para que me emprestes mil reás. Quero botarlle un balcón novo á miña casa, ¿sabes?, e así a xente que vexa que ando en obra non pensará que os meus non teñen que levar á boca.

Meu pai, que percorreu moito mundo, aseguroulle que a fame cúrase con pan; mais o "Rifante" púxose teso e volveu a falar.

-A vergonza é pior que a fame.

E seguro meu pai de non convencer en terra a un home que somentes ten intelixencia no mar, abreu a gabeta e colleu mil reás; pero o "Rifante" atallouno:

-Non, agora non mos deas; xa virei por eles.

Na noite daquel día velaí se sinteu unha tropa na nosa casa. Era o "Rifante" que viña coa muller, os fillos, os xenros, as noras e os netos; todos en procura dos mil reás.

A patulea do "Rifante" encheu a casa toda e daba medo pensar cómo formarían roda demandando pan ó seu Patriarca.

0 "Rifante", coa gorra encachada até as orellas, pideulle os cartos a meu pai e, ó recibilos das súas mans, descubreuse relixiosamente e, amostrándollos a todos, dixo con solenidade:

-Miña muller e meus fillos, se morro, xa sabedes que se lle deben cincoenta pesos a iste home.

E sen decir outra verba, tapou a cabeza e foise diante de todos, escaleira abaixo.

A marquesiña - Castelao


Chámanlle a "Marquesiña" e os seus peíños endexamais se calzaron.

Vai á fonte, depelica patacas e chámanlle a "Marquesiña".

Non foi á escola por non ter chambra que pór e chámanlle a "Marquesiña".

Non probou máis lambetadas que unha pedra de zucre e chámanlle a "Marquesiña".

A súa nai é tan probe que traballa de xornaleira na casa do Marqués.

¡E aínda lle chaman a "Marquesiña"!

17 de Mayo 3.

Puede que os pregunteis porque mezclo idiomas en esta pequeña serie. Mis lectores ya saben la razon. Soy bilingüe y gallego.

"O pai de Migueliño" - Castelao.

…..O pai de Migueliño chegaba das Américas e o rapaz non cabía de gozo no seu traxe festeiro. Migueliño sabía cos ollos pechados como era o seu pai; pero denantes de saír da casa botoulle unha ollada ó retrato.

…..Os americanos xa estaban desembarcando. Migueliño e a súa nai agardaban no peirao do porto. O corazón do rapaz batíalle na táboa do peito e os seus ollos esculcaban nas greas en procura do pai ensoñado.

…..De súpeto avistouno de lonxe. Era o mesmo do retrato, ou aínda mellor portado, e Migueliño sentiu por el un grande amor, e canto máis se achegaba o americano, máis cobiza sentía o rapaz por enchelo de bicos. Ai, o americano pasou de largo sen mirar para ninguén, e Migueliño deixou de querelo.

…..Agora si, agora si que o era. Migueliño avistou outro home moi ben traxeado e o corazón dáballe que aquel era o seu pai. O rapaz devecía por bicalo a fartar.

…..¡Tiña un porte de tanto señorío! Ai, o americano pasou de largo e nin tan sequera reparou en que o seguían os ollos angurentos dun neno.

…..Migueliño escolleu así moitos pais que non o eran e a todos quixo tolamente.

…..E cando esculcaba con máis anguria fíxose cargo de que un home estaba abrazando a súa nai. Era un home que non se parecía ó retrato; un home moi fraco, metido nun traxe moi frouxo; un home de cera, coas orellas fóra do cacho, cos ollos encoveirados, tusindo...

…..Aquel si que era o pai de Migueliño.

17 de Mayo 2.

Sin segundas lecturas politicas:

Cantares Galegos - Rosalía de Castro

CASTELÁNS

Casteláns de Castela,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.

Cando foi, iba sorrindo,
cando ven, viña morrendo;
a luciña dos meus ollos,
o amantiño do meu peito

Aquel máis que neve branco,
aquel de dozuras cheo,
aquel por quen eu vivía
e sen quen vivir non quero.
Foi a Castela por pan
e saramagos lle deron;
déronlle fel por bebida.
peniñas por alimento.

Déronlle, en fin, canto amargo
ten a vida no seu seo...
¡Casteláns, casteláns,
tendes corazón de fero!

¡Ai!, no meu corazonciño
xa non pode haber contento,
que está de dolor ferido,
que está de loito cuberto.

Morreu aquel que eu quería
e para min non hai consolo:
so hai para min, Castela,
a mala lei que che teño.

Permita Deus, casteláns,
casteláns que aborrezo,
que antes os galegos morran
que ir a pedirvos sustento.

Pois tan mal corazón tendes,
secos fillos do deserto,
que se amargo pan vos gañan,
dádesllo envolto en venero.

Aló van, malpocadiños,
todos de esperanzas cheos,
e volven, ¡ai!, sen ventura
cun caudal de desprezos.

Van probes e tornan probes,
van sans e tornan enfermos,
que anque eles son como rosas,
tratádelos como negros.

¡Casteláns de Castela,
tendes corazón de aceiro,
alma coma as penas dura,
e sen entrañas o peito!

En tros de palla sentados,
sen fundamentos, soberbios,
pensas que os nosos filliños
para servirvos naceron.

E nunca tan torpe idea,
tan criminal pensamento
coubo en máis fatuas cabezas
ni en máis fatuos sentimentos.

Que Castela e Casteláns,
todos nun montón, a eito,
non valen o que unha herbiña
destes nosos campos frescos.

Só pezoñosas charcas
detidas no ardente solo
tes, Castela, que humedezan
eses teus labios sedentos.

Que o mar deixoute esquecida
e lonxe de ti correron
as brandas augas que traen
de plantas sen sementeiros.

Nin árbores que dean sombra,
nin sombra que preste alento...
Chaira e sempre chaira,
deserto e sempre deserto...

Esto che tocou, coitada,
por herdanza no universo,
¡miserable fanfurriñeira!,
triste herdanza foi por certo.

En verdade non hai, Castela,
nada coma ti tan feo,
que aínda mellor que Castela
valera dicir inferno.

¿Por que aló fuches, meu ben?
¡Nunca tal houberas feito!
¡Trocar campiños floridos
por tristes campos sen rego!

¡Trocar tan claras fontiñas,
ríos tan murmuradores
por seco polbo que nunca
mollan as bágoas do ceo!

Mais, ¡ai!, de onda min te fuches
sen dó do meu sentimento,
e aló a vida che quitaron ,
aló a mortiña che deron.

Morriches, meu queridiño,
e para min non hai consolo,
que onde antes te vía, agora,
xa solo unta tomba vexo.

Triste como a mesma noite,
farto de dolor o peito,
pídolle a Deus que me mate,
porque xa vivir non quero.

Mais en tanto non me mata,
casteláns que aborrezo,
hei, para vergonza,
heivos de cantar xemendo:
¡Casteláns de Castela,
tratade ben ós galegos:
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros!

17 de Mayo 1.

Mis lectores gallegos entenderan el titulo sin problemas. Para los, demas, es el aniversario del inicio del Rexurdimento de la literatura en gallego ( que no gallega ) por la siguiente razon, vilmente copiada de la Wikipedia:

" La fecha de celebración de este evento, el 17 de mayo, se debe a que en tal día como ése, en 1863, se publicó en La Habana el primer ejemplar de la obra "Cantares Gallegos", de Rosalía de Castro, que marcaría el inicio del "Rexurdimento", o renacimiento cultural del gallego. "

Este dia es como el 14 de Febrero. Si lo celebrar por todo lo alto solamente este dia, es que no lo sientes ni vale la pena que lo celebres.

As viudas dos vivos e as viudas dos mortos

¡Pra a Habana!

I


Vendéronlle os bois,
vendéronlle as vacas,
o pote do caldo
i a manta da cama.
Véndéronlle o carro
i as leiras que tiña,
deixárono soio,
coa roupa vestida.
«María, eu son mozo,
pedir non me é dado,
eu vou polo mundo
pra ver de ganalo.
Galicia está probe,
i á Habana me vou...
¡Adios, adios, prendas
do meu corazón!»

II


Cando ninguén os mira,
vense rostros nubrados e sombrisos,
homes que erran cal sombras voltexantes
por veigas e campíos.
Un, enriba dun cómaro
séntase caviloso e pensativo;
outro, ó pé dun carballo, queda imóbil,
coa vista levantada hacia o infinito.
Algún, cabo da fonte recrinado,
parés que escoita atento o murmurío
da augua que cai, e eisala xordamente
tristísimos sospiros.
¡Van a deixa-la patria!...
Forzoso, mais supremo sacrificio.
A miseria está negra en torno deles,
¡ai!, ¡i adiante está o abismo!...

III


O mar castiga bravamente as penas,
e contra as bandas do vapor se rompen
as irritadas ondas
do cántabro salobre.
Chilan as gaviotas
¡alá lonxe!... ¡moi lonxe!,
na prácida ribeira solitaria
que convida ó descanso i ós amores.
De humanos seres a compauta linea
que brila ó sol adiántase e retórcese,
mais preto e lentamente as curvas sigue
do murallón antigo do Parrote.
O corazón apértase de angustia,
óiense risas, xuramentos se oien,
i as brasfemias se axuntan cos sospiros...
¿Onde van eses homes?
Dentro dun mes, no simiterio imenso
da Habana, ou nos seus bosques,
ide a ver que foi deles...
¡No eterno olvido para sempre dormen!...
¡Probes nais que os criaron,
i as que os agardan amorosas, probes!

IV


«¡Ánimo, compañeiros!
Toda a terra é dos homes.
Aquel que non veu nunca máis que a propria,
a iñorancia o consome.
¡Ánimo! ¡A quen se muda Dios o axuda!
¡E anque ora vamos de Galicia lonxe,
verés des que tornemos
o que medrano os robres!
Mañán é o día grande, ¡á mar amigos!
i Mañán, Dios nos acoche!»
¡No sembrante a alegría,
no corazón o esforzo,
i a campana harmoniosa da esperanza,
lonxe, tocando a morto!

V


Este vaise i aquel vaise,
e todos, todos se van,
Galicia, sin homes quedas
que te poidan traballar.
Tés, en cambio, orfos e orfas
e campos de soledad,
e nais que non teñen fillos
e fillos que non tén pais.
E tés corazóns que sufren
longas ausencias mortás,
viudas de vivos e mortos
que ninguén consolará.

Postdata: Podria traducirlo al castellano, pero no lo hare. ¿Por que no? Porque no soy digno de tocar las palabras de Rosalia excepto para homenajearla humildemente. Ista vaise, e aquela vaise, e todas, todas se van. Galicia, sen mulleres quedas, que te poidan ben amar.

Cuando un hombre va a morir...

Dicen que cuando un hombre va a morir toda su vida pasa ante sus ojos...

Dicen que en esos momentos se reflexiona sobre lo bueno y lo malo que se ha hecho. Dicen muchas cosas, pero todas son mentiras.

Cuando la muerte me encontro fue a bordo de un barco en algun lugar del Caribe, y lo unico que paso ante mis ojos fue la seguridad de que Diego Miguel de Lobios y Mariñas nunca veria otro amanecer. Estaba al final de una hilera de hombres, los cada vez menos supervivientes de la tripulacion del "Virgen Negra", y no me cupo la menor duda de que el baño que me esperaba terminaria con la triste vida del tercer hijo de mi padre.

No me quedaban fuerzas ni para una postrera maldicion. ¿Que podia maldecir? ¿A quien? ¿Mi mala suerte? ¿Mi inevitable destino? ¿A mi padre? ¿A los piratas? ¿A mi mismo? No serviria de nada, todo seria inutil. Asi que intente aceptar mi sino con un ultimo gesto de valentia. La sangre de mi padre me impulso a levantar la cabeza y a sonreir ante el juego de los piratas.

Nos hacian ir de uno en uno por la plancha, hasta quedar balanceandonos sobre las aguas. Nos preguntaban que sabiamos hacer, para lo que serviamos. Nos decian que nos les haciamos falta. Y nos echaban al mar cargados de cadenas.

- ¿Que sabes hacer?

- Soy marinero. De los mejores.

-Tenemos muchos como tu.

Chapuzon.

-¿Para que sirves?

-Para matar a cerdos como tu.

-Buena respuesta. Muy buena respuesta.

Chapuzon.

-Soy el mejor cocinero de los siete mares. ¡Os lo juro por Dios y la Santisima Trinidad!

Chapuzon.

-Soy timonel y piloto. Os sere muy util.

Chapuzon.

-Por favor, tened piedad. Hare lo que querais, lo que me digais. Solo tengo doce años. Por favor, por favor, por favor.

Chapuzon.

-Se donde hay un gran tesoro. Os dare la mitad si me soltais. Os lo dare todo. No me quedare con ndad. Es muy grande y es todo vuestro.

Chapuzon.

Chapuzon.

Chapuzon.

El viejo carpintero de quien todos se reian estaba delante de mi, pero se movio para tomar el puesto de otro hombre. Tuvo el valor de reirse y saltar antes de que un sable lo empujara. La tripulacion hizo avanzar al ultimo marinero y me encontre en la tabla, al lado del capitan, mirando mi muerte.

-¿Que sabes hacer, niñita?¿Para que sirves?

-Se contar historias.

-Todos sabemos. Con una jarra de ron y una bolsa de oro todos sabemos contar las viejas historias de los bucaneros.

-Mis historias son nuevas. Son historias unicas, que nadie ha oido antes y que hacen de cada hombre un heroe.

-¿De veras? Veamos si es cierto. Cuentanos una historia nueva, y si nos gusta a todos no tendras que darte el baño. ¿De acuerdo, muchachos?

Mientras los hombres mostraban su conformidad con su capitan, por mis venas volvio a correr la sangre de mis ancestros, aferrandose a la vida con toda la fuerza de un hidalgo español. Mire a los ojos del capitan; y los piratas, el barco, la plancha de madera, los gritos de los ya ahogados, mi propia muerte, todo dejo de existir mientras una historia nueva y que nadie habia escuchado antes surgia dentro de mi y hechizaba a quien la escuchaba. Escuchad bien, pues esta es la historia que cuenta un hombre que sabe que va a morir:

-Dicen que cuando un hombre va a morir toda su vida pasa ante sus ojos...

Este cuentecillo tiene nueve años. Dedicado a Oscar, que al leerlo, quiso jugar una campaña de rol basada en la pirateria caribeña...

No se puede ser romantico hoy en dia.

Al parecer, Google tiene un nuevo servicio que permite comparar los resultados de busqueda de diferentes palabras. Como parte de mi afan por probar cosas que despues pueda recomendaros, queridos lectores, me he pasado por alli. ¿Y que palabras podria comparar? Ya se, probemos con AMOR y con SEXO.

viz

Evidentemente, la linea roja es la del sexo, y la azul la del amor. Tal y como sospechaba, hay mucho viciosillo suelto por ahi con un ordenador entre las manos :-).

Cansada, duermes en paz, señorita.

Besos Prohibidos - Ana Gabriel

Esta noche, tu me enciendes
te provoco lentamente
eres dueño de mi mente
porque abusas sin piedad

Y me miras insistente
me cortejas lentamente
como un gato de barriada
rondas por el tejando
por las madrugadas

Porque robas mis sueños, salteador
siempe estas al acecho, un ladron
un pretexto, un descuido y vendrás
a robar mis sentidos, volverás

Porque robas mis sueños, salteador
siempe estas al acecho, un ladron
un pretexto, un descuido y vendrás
a robar mis sentidos, volverás

Son tus besos prohibidos,
para mi, para mi, para mi

El es noble, es tu amigo
y me hablo mucho de ti
no hay razones no hay disculpas
el me ama y lo amo
y me duele engañarlo

Porque robas mis sueños, salteador
siempe estas al acecho, un ladron
un pretexto, un descuido y vendrás
a robar mis sentidos, volverás

Porque robas mis sueños, salteador
siempe estas al acecho, un ladron
un pretexto, un descuido y vendrás
a robar mis sentidos, volverás

Son tus besos prohibidos,
para mi, para mi, para mi

De tontos y tontas.

Ni un roce - Ana Gabriel

Cuantas cosas por decir, pero tu no te propones
no lo entiendo todo va quedando así
siempre estas como si nada, me confunde tu mirada,
vas y vienes y todo va quedando así

Cuando estas con tus amigos
haces cosas que me agradan
haces todo por llamar mi atención
acaricias tu cabello y me ves por el espejo
y haces todo por llamar mi atención

Veo una pareja a mi lado,
besos y abrazos apretados,
y yo esperando que me quieras tener
uno de nosotros va a rendirse,
uno va a tener que decidirse
mientras tu mirada me busca otra vez

Ni un roce y yo queriendo llenarme de placer
Ni un roce y yo soñando con lo que pueda ser
Ni un roce y yo buscando en mi boca tu sabor
Ni un roce y tu queriendo hacerme el amor

Cuando estas con tus amigos
haces cosas que me agradan
haces todo por llamar mi atención
acaricias tu cabello y me ves por el espejo
y haces todo por llamar mi atención

Veo una pareja a mi lado,
besos y abrazos apretados,
y yo esperando que me quieras tener
uno de nosotros va a rendirse,
uno va a tener que decidirse
mientras tu mirada me busca otra vez

No me puedo contener

Ni un roce y yo queriendo llenarme de placer
Ni un roce y yo soñando con lo que pueda ser
Ni un roce y yo buscando en mi boca tu sabor
Ni un roce y tu queriendo hacerme el amor

Ni un roce y yo queriendo llenarme de placer
Ni un roce y yo soñando con lo que pueda ser
Ni un roce y yo buscando en mi boca tu sabor
Ni un roce y tu queriendo,

Enamorada de ti

¿Demasiada cerveza Estrella Galicia?

S2010034
Evidentemente, es un coche de la empresa. ¿Pero a que da juego para multitud de chistes malos?

Justicia para Doña Ines.

TODOS: ¡Justicia por doña Inés!

DOÑA INÉS: Pero no contra don Juan.

Obra completa

¿Rencores?

¿Rencores?.. ¿Por qué rencores?
No le va a mi señorío
guardarle rencor a un río
que fue regando mis flores.
Tú me diste los mejores
cristales de tu corriente,
y no sería decente
maldecirte por despecho,
si sé que tienes derecho
a dar o negar la fuente.
Debo estarte agradecido
por tu generosidad;
tú me diste por bondad
lo que yo di por cumplido.
Me brindaste tu latido,
tu boca nunca besada,
tu carne nunca estrenada,
tus ojos siempre empañados
y los potros alocados
de tu amor en llamarada.
Me diste el beso primero
que es el que más atosiga,
y me diste la fatiga
de un cariño verdadero.
Me diste luna y estero,
tu corazón sin celaje,
me diste todo el encaje
de tu caricia en mi pelo,
y me regalaste el cielo
en tus ojos sin paisaje.
Por eso yo, bien nacido,
ni te odio ni te aborrezco,
al contrario, te agradezco
todo lo que me has querido.
No me importa si te has ido
con tu barca hacia otro mar,
que yo no te puedo odiar
por esa mala partida,
ya que odiar es, en la vida,
un cierto modo de amar.
Ni te vengas a mi lado
para pedirme perdón,
el perdón es la razón
de volver a lo pasado,
y lo pasado... acabado,
que pasó... porque pasó.
¡Déjame que viva yo
sin perdón y sin rencores,
porque... por más que me llores
lo nuestro ya se acabó!

Virgen en Santa Margarita.

Siguiendo la logica de los que exigen la retirada o destruccion de estatuas ecuestres o bustos porque les ofenden, ¿podriamos exigirle al Ayuntamiento que retirase un momumento religioso de un parque publico que no es de ninguna Iglesia? Ah, que no es lo mismo la Historia que la Religion. Pues me lo explicais, que no lo acabo de pillar.Ah, Logica, cuantos desmanes se cometen en tu nombre...
virgen

Paredes para Grafitis legales en La Coruña.

Leo esto en La Opinion. Y me pregunto si solo se aceptaran grafittis o se podran usar las paredes para poner poesias. O incluso pintar un tebeo. Hmmm, sera cuestion de informarse:

" El Concello amplía en 10 nuevos muros la oferta para los jóvenes artistas coruñeses.

Rubén García.A Coruña

"Pensamos que no íbamos a tener muros para toda la gente". La Concejalía de Medio Ambiente está sorprendida con el número de peticiones recibidas por los jóvenes para decorar la ciudad con sus pinturas de spray. Si hace dos semanas el Concello había dispuesto de 26 espacios públicos y privados ( ¿de los espacios privados no deberian disponer sus propietarios? ) para que los artistas ( ¿artistas o grafiteros en general? ¿Tiene que ser bonito o vale dibujar cualquier cosa? ) dieran rienda suelta a su imaginación dentro del programa municipal Murales graffiteros, la cifra ya ha aumentado hasta los 36.

La iniciativa surgió el pasado año. Todo empezó en el paseo marítimo de Os Castros, los soportales del colegio de Eusebio da Guarda, el bombeo de San Roque, el lavadero de la calle Falperra y la calle Nicaragua. Pero la conocida frase de que el arte es efímero ( efimero como las alas de una mariposa, como el bordado hecho con espuma del mar, como las estatuas funerarias de Kefren ) cobra sentido en esta ocasión.

Enrolado en nuevos proyectos, Pablo Outón (autor del primero de los proyectos) prefiere pasar página, aunque recuerda que ya se han realizado sin permiso pintadas encima de su dibujo. Licenciado en Bellas Artes, tiene pendiente otro graffiti aprobado por el Concello para la estación de autobuses. En un principio se iba a encargar de adornar ( ahh, tan efimera como el arte es la linea que separa la expresion libre de tus ideas artisticas del trabajo artistico que adorna y no se paga ) la plaza con jardines que se encuentra justo enfrente de la terminal, pero en los últimos días ha llegado a un acuerdo con el área de Medio Ambiente para cambiar la ubicación de su pintada: será dentro de la estación, en una pared junto a la parada de taxis de la puerta principal. "El boceto se adapta mejor a esta zona", comentaron en la Concejalía.

Un compañero suyo, Israel, será ahora quien decore el parque junto a la estación.

Jacobo Jaspe es otro de los que va a estampar su firma en más de uno de los Murales graffiteros. En breve comenzará a trabajar en la plaza Galera: "Es de temática medioambiental, infantil y surrealista, pero no desvelo el final para que no pierde la gracia", bromea. De espíritu naturalista también son sus dos pintadas en Falperra: una vaca subida en una tabla de surf con los colores de la bandera jamaicana, un cerdito parapenaltis, avispas pululando por un bosque con un verde primaveral...

Le llevó tres semanas pintar todo, más otras tres para desarrollar la idea y tener el visto bueno del Concello. Su intención era adaptarse al entorno. Los jóvenes del barrio acostumbran a jugar al fútbol en una pequeña explanada entre ambos tabiques, de ahí que en cada mural haya dibujado una portería: la tradicional y otra que ha encuadrado entre dos árboles, cuyas ramas entrelazadas sirven de larguero.

"Fiesta" entre semáforos

La Escuela de Artes y Oficios Pablo Picasso también se suma a la moda de graffitear las calles con permiso. Sus alumnos se encargarán de las paredes del paseo marítimo (junto al Rectorado) y de la pajarera de San Diego.

Otros tres proyectos, pendientes de su elaboración, ya cuentan con autor: la caseta de limpieza en Zalaeta (Diego Lesta); un lateral del cierre de San Roque (Pablo Zapirain); y el túnel de la calle Iberia (Xacobe S. Temple, quien ya se encargó del graffiti del número 11 de la calle Nicaragua). "Pero una fiesta enorme", dicen en Medio Ambiente, vendrá con el pintado de los armarios que contienen el sistema eléctrico del alumbrado y los semáforos. Colaborarán todos aquellos artistas que presenten bocetos adaptados al espacio y al entorno.

Pero aún faltan 22 paredes para 22 graffiteros. La rampa del Club del Mar, el instituto As Lagoas o unas columnas del puente junto a la iglesia de San Pedro de Mezonzo también contarán con nuevo decorado. "

Me parece que el Ayuntamiento no ha terminado de captar la idea. No estan dejando paredes para que se realicen pintadas efimeras, de forma libre e independiente. Estan usando a estos artistas para crear obras permanentes que decoren y cubran espacios vacios. Que no digo que no este mal, pero no es lo mismo :-).

Preparando oposiciones.

Leo esto en La Opinion. Y lo pongo porque me ha hecho gracia, que uno esta pensando en opositar y cosas asi o te deprimen o te alegran el dia:

" Las pruebas todavía no se han celebrado, pero la única persona admitida tiene prácticamente garantizado el ingreso en la plantilla de la empresa municipal porque no tendrá competidores.

José Luis Álvarez.A Coruña

La Empresa Municipal Aguas de La Coruña (Emalcsa) sólo ha admitido en un concurso oposición para un puesto de trabajo fijo a uno de los 48 aspirantes a una plaza de auxiliar administrativo. Los 47 aspirantes restantes ni siquiera podrán presentarse al examen porque, a juicio del presidente del tribunal -un puesto que corresponde al director general de la empresa municipal-, no cumplen los requisitos exigidos en las bases de la convocatoria.

El concurso público fue convocado el pasado 20 de marzo por el director general de Emalcsa, Javier Nuevo García, y en las bases para aspirar a un puesto fijo de auxiliar administrativo se exigían requisitos tan específicos como el haber llevado "la contabilidad de una sociedad durante los años 2003, 2004 y 2005", sin que sirviese esa misma experiencia profesional en algún otro año.

En las bases del concurso oposición se primaba además la licenciatura en Empresariales o Económicas, una condición inusual para optar a un puesto de auxiliar administrativo. El tribunal, presidido por el director general de Emalcsa, adjudicará finalmente el puesto de trabajo tras mantener una entrevista personal con la única candidata.

Las pruebas todavía no se realizaron, pero el pasado 28 de abril el presidente del tribunal hizo públicas las listas de aspirantes excluidos y admitidos. En la primera figuraban 47 de los 48 aspirantes, mientras que en la segunda figuraba la única admitida.

La mayor parte de los excluidos de la oposición lo fueron por no demostrar de modo fehaciente, a juicio del tribunal, la experiencia laboral exigida en las bases del concurso público, mientras que a la única aspirante admitida se le concedió un plazo para presentar la homologación de la licenciatura que aportó como mérito.

Ésta no es la primera provisión de plazas que genera polémica en la Empresa Municipal Aguas de La Coruña, una sociedad anónima cuyo capital es íntegramente municipal en la que hace años entraron en plantilla los dos hijos del entonces director-gerente, y actual consejero, José Antonio Orejón.

Hace sólo un año, Emalcsa tuvo que modificar el sistema que empleaba para cubrir las vacantes temporales, para las que se exigía como condición ser hijo de algún empleado de la compañía municipal. Este requisito, que vulneraba expresamente el Estatuto de los Trabajadores, fue eliminado después de que LA OPINIÓN informase acerca del sistema empleado por Emalcsa para cubrir estas plazas.

El anterior director-gerente de Emalcsa, José Antonio Orejón, renunció al cargo y se jubiló el pasado año, después de que se conociese que durante varias décadas había utilizado como casa de veraneo un chalé que la empresa municipal tiene en las instalaciones de la depuradora de agua de A Telva. José Antonio Orejón fue sustituido por Javier Nuevo García, que ocupa el cargo de director general de Emalcsa.

La última contratación polémica de personal en la Empresa Municipal Aguas de La Coruña fue la de Jesús Marón Beltrán, hermano de la portavoz del Gobierno local y miembro de la junta general de Emalcsa, la concejal socialista Carmen Marón, que tal como informó este diario fue contratado como secretario del presidente del consejo de administración sin mediar ningún tipo de concurso público para cubrir una plaza que, hasta entonces, ni siquiera existía en el organigrama de la empresa municipal.

La contratación del familiar directo de Carmen Marón en Emalcsa sin concurso público fue censurada por los dos grupos de la oposición municipal. Tanto el portavoz del PP, Fernando Rodríguez Corcoba; como el del BNG, Henrique Tello, exigieron ya al alcalde que explique los motivos que le llevaron a contratar de este modo al hermano de la portavoz del Gobierno local.

El Partido Popular tiene previsto llevar esta contratación al próximo pleno que celebre la Corporación municipal. "

Poesia para el Dia de la Madre.

Gracias a una lectora, llegue hasta el texto de esta poesia, cuyo autor desconozco. Aqui os la dejo, para leer hoy, y mañana, y pasado mañana, y todos los dias:

ESE ÁNGEL

REFIERE UNA LEYENDA QUE UN NIÑO,

PRÓXIMO A NACER, LE DIJO A DÍOS:

- ME VAS A ENVIAR MAÑANA A LA TIERRA.

PERO ¿CÓMO VIVIRÉ ALLÁ, SIENDO TAN PEQUEÑO Y DÉBIL?

-ENTRE LOS MUCHOS ÁNGELES ESCOGÍ A UNO

QUE TE ESPERA, CONTESTÓ DÍOS.

-PERO AQUÍ EN EL CIELO NO HAGO MÁS QUE CANTAR

Y SONREIR, Y ESO BASTA PARA MI FELICIDAD.

-¿PORQUÉ HACERLO ALLÁ?

-ESE ÁNGEL TE CANTARÁ Y SONREIRÁ TODOS LOS DÍAS

Y TE SENTIRÁS MUY FELIZ CON SUS

CANCIONES Y SONRISAS.

-¿ Y CÓMO ENTENDERÉ CUANDO ME HABLEN,

SI NO CONOZCO EL EXTRAÑO IDIOMA DE LOS HOMBRES?

-ESE ÁNGEL TE HABLARÁ Y TE ENSEÑARÁ LAS PALABRAS MAS DULCES Y MÁS TIERNAS

QUE ESCUCHEN LOS HUMANOS.

-¿ QUE HARÉ CUANDO QUIERA HABLAR CONTIGO?

-ESE ÁNGEL JUNTARÁ TUS PEQUEÑAS MANOS

Y TE ENSEÑARÁ A ORAR.

-HE OÍDO QUE EN LA TIERRA HAY HOMBRES MALOS.

-¿QUIEN ME DEFENDERÁ?

-ESE ÁNGEL TE DEFENDERÁ AUNQUE LE CUESTE LA VIDA.

-PERO ESTARÉ SIEMPRE TRISTE POR QUE NO

TE VERÉ MÁS, SEÑOR. Y SIN VERTE ME SENTIRÉ MUY SOLO.

-ESE ÁNGEL TE HABLARÁ DE MI Y TE MOSTRARÁ

EL CAMINO PARA VOLVER A MI PRESENCIA-

LE DIJO DÍOS.

EN ESE INSTANTE, EN LA INMENSA PAZ QUE REINA

EN EL CIELO, NO SE OÍAN VOCES TERRESTRES.

EL NIÑO SUAVEMENTE PREGUNTÓ

DIME SU NOMBRE SEÑOR:

Y DIOS LE CONTESTÓ:

-ESE ÁNGEL SE LLAMA MAMÁ.

Fotos del Dia de la Ciencia en la Calle.

* 1 S2010017

* 2 S2010015

* 3 S2010010

* 4 S2010007

* 5 S2010006

* 6 S2010005

Trigo limpio.

TRIGO LIMPIO

Rafael de León
Sevilla 1908-Madrid 1982

María Manuela, ¿me escuchas?
Yo de vestíos no entiendo,
pero... ¿te gusta de veras
ese que te estás poniendo?
Tan fino, tan transparente,
tan escaso y tan ceñío,
que a lo mejor por la calle
te vas a morir de frío.
Te sienta que eres un cromo,
pero cámbiate de ropa,
si es un instante, lo justo
mientras me tomo esta copa.
Ponte el de cuello cerrao
que te está de maravilla
y que te llega dos cuartas
por bajo de la rodilla.
Cada vez que te lo pones
te encuentro tan elegante
que dentro de mí murmuran
los duendecillos de un cante.

"La rosa que me entregaron
al pie del altar mayor
lleva las sayas cumplías
y nadie le ve el color".

Pero antes de que te vistas
coge un poco de agua clara
y afuera los melinotes
que te embadurnan la cara;
ni más carmín, ni más cremas,
ni más tintes en el pelo;
no te aguanto más colores
que los que te puso el cielo.
Se acabó enseñar las piernas,
y los brazos, y el escote,
y el rostro no te lo pintes
ni aunque te salga bigote;
que te hizo Dios tan hermosa
como una rosa temprana
y se va a enfadar contigo
por enmendarle la plana.
Y a tu prima le devuelves
la pulsera de brillante,
son mucho lujo esas piedras
pa la mujer de un tratante.
Te quiero guapa y sencilla
como yo te conocí,
no tienes que engalanarte
pa nadie más que pa mí.
Ni más zapatos de Gilda,
Ni más turbantes de raso;
para presumir te sobra
con cogerte de mi braso;
y como un día te vea
que enciendes un cigarrillo
vas a echar, sentrañas mías,
el humo por los tobillos.
No quiero que me pregunten
"Esa gachona, ¿quién es?,
¿una secretaria de esas
que beben champán francés?"
Ni tú eres mujer moderna
ni quiero que lo aparentes
que yo te prefiero antigua
y oliendo a mujer decente.
Que con el triguito limpio
toito er mundo te compare,
que por defuera y por dentro
te parezcas a mi mare.
¿Te cambiaste ya el vestío?
Pues andando p'al teatro,
ya verás tú con qué envidia
nos contemplan más de cuatro:
"¡Vaya un marío con suerte
y una mujer bien plantá,
es una vara de nardos
con la carita lavá!".
Y al salir yo te prometo
cantarte por alegrías,
lo mismo que te cantaba
cuando tú eras novia mía:

"Mi novia es la más hermosa
y no se pinta la cara
la tiene como una rosa
tan sólo con agua clara"

El barco de mis amores
no tiene más que una vela
remendaita y graciosa
igual que María Manuela

Se conforma mi niña con un vestío
y le basta y le sobra con un marío.
De percal que se ponga,
¡viva el salero!,
es mi María Manuela
la reina del mundo entero

Mas peliculas gratuitas en el CGAI.

Desde La Voz de Galicia, escrito en la misma semana que han cerrado las Salas Equitativa, demostrando que aun asi, no todo el cine tiene que ser de estreno en Los Rosales:

" El CGAI será mañana escenario del primer festival de cortometrajes fantásticos Marienbad , organizado por Black María Producciones, que nace con vocación de independiente y «con las ganas de dar a conocer a los nuevos talentos en el mundo del género fantástico y experimental».

En la primera edición de este Sundance en pequeñito se pasarán siete películas de autores españoles. Arrancará con Estado allí antes, de David Cacheda, donde un hombre cuenta un sueño que revela lo más profundo de su mente y Metamorfosis, de Francisco Estévez, que relata en imágenes la dramática historia del Gregor Samsa de Kafka. A continuación se pasará Zero day, de Javier Gómez, un corto futurista; Noise, de Javier Cassempere, donde un hombre metódico tiene que enfrentarse a un cambio radical en su vida; Inverso, de Rafael Mallo, que sigue el hilo argumental de la anterior; y Kinky Hoodoo Voodoo, de Velasco Broca, ambientada en Saturno. El primer festival de cortos fantásticos se cerrará con Crisálida, de F. Calvelo, que desvela la personalidad de un secuestrador y de su víctima. El miniciclo arranca a las ocho y media de la tarde, y la entrada es gratuita.

David Lynch en el Cantón

Dentro del ciclo Road movie: rodando sobre rodas, al Cantón (Fundación Caixa Galicia) llegará también mañana Una historia verdadera, de David Lynch, que cuenta el viaje que un anciano realizó en 1996 a través de media América a lomos de una segadora, para visitar a su hermano, al que no veía desde hace diez años. Está basada en hechos reales.

El ciclo continuará con el pase de Entre copas, de Alexander Payne (el día 15 de mayo), El diablo sobre ruedas, de Steven Spielberg (el 22 de mayo), Las uvas de la ira, de John Ford (29), Dos en la carretera, de Stanley Donen (el 5 de junio) y Sucedió una noche, de Frank Capra, con la que se cerrará el certamen, el próximo 12 de junio. Todas las películas se pasarán a las ocho de la tarde, y se exhibirán en versión original con subtítulos en español. "